hoofdmenu
Sigers Weblog

none yet

Is God ook een materialist

17 december 2011


R

egelmatig leest men beweringen als "wetenschap is ook een geloof" of "darwinisme is religie". In die trend kan ook eens onderzocht worden of de christelijke god, als hij zou bestaan, geen materialist zou zijn.

Voor zover ik weer heeft niemand ooit kunnen uitleggen waarom hij de materiele wereld zou geschapen hebben. God was een geest en had niets te kort. Materie scheppen doe je alleen als je vindt dat het een goed idee is.

De eerste mens werd geboetseerd in klei of leem, naar de gelijkenis van God. Maar hoe zag God zichzelf in die tijd? Als wind, het minst lichamelijke dat voorhanden was, maar toch materie, of als een van de reuzen van leem waar het Midden-Oosten bezaaid mee was?

§

Voor God, zoals voor Darwin en voor alle materialisten, moest er eerst een materiele wereld zijn, alvorens mensen en andere dieren konden bestaan, en op dezelfde manier moest éérst het lichaam van Adam gemaakt worden, waarna God het leven erin kon blazen. Slechts daarna kon Adam op onderzoek gaan in de materiele wereld en een bewustzijn ontwikkelen. Eerst materie, dan leven, dan bewustzijn. Dat zijn God's prioriteiten. Het had ook andersom gekund. De Gnostici geloofden dat er eerst enkel zielen waren, en dat die verdwaalden in de materiele wereld die niet door God, maar door een vuige ongehoorzame engel gemaakt was. Niet geheel toevallig zijn de gnostici uitgestorven, maar sommige van hun denkbeelden stichten vandaag nog verwarring onder theologen.

Tot Descartes was alles wat bestond substantie, stof, materie. Moderne mensen moeten opletten oudere teksten niet in het licht van Descartes te lezen. Zielen waren stoffelijk zowel in de ogen van Augustinus als van de kerkvaders voor en na hem, zij het “fijnstoffelijk” zodat ze grovere stof konden doordringen. Over de juiste plaats van de ziel in het lichaam werd hevig gediskussieerd. Ontkennen dat God en zielen een substantie hadden, was voor hen hetzelfde als het ontkennen van het bestáán van God.

Christenen geloven in de wederopstanding van het lichaam bij het Laaste Oordeel. Waarvoor is dat oude lichaam nodig? Een ziel zonder lichaam is levenloos. Er bestaan veel theorieën over de verblijfplaats van de zielen in afwachting van de dag van de wederopstanding. Een holte onder het altaar is lang populair geweest, dank zij Openbaring 6:9-10:

En toen het Lam het vijfde zegel geopend had, zag ik onder het altaar de zielen van hen die geslacht waren omwille van het Woord van God, en omwille van het getuigenis dat zij hadden. En zij riepen met luide stem: Tot hoelang, heilige en waarachtige Heerser, oordeelt en wreekt U ons bloed niet aan hen die op de aarde wonen?

Tijdens de middeleeuwen werd een crypte onder het altaar een tegenhanger van de volkse begraafplaats rond de kerk. Christelijke notabelen, die zich een trapje dichter bij de heilige martelaren waanden, werden daar of in de kerk begraven.

Zielen waren niet bewust en gelukkig zolang ze hun materiele lichaam niet terug hadden. God heeft eerst het lichaam geschapen en dan de ziel erin geblazen. Na de dood, zonder ziel, is het lichaam slechts stof. Maar zonder lichaam is de ziel levenloos en doelloos, zielig.

De wederopstanding van onze stoffelijke lichamen is geen eenvoudige zaak. Wat met foetussen bijvoorbeeld? Elke uitverkorene zal verrijzen als mooie jongeling, zegt de kerkvader Augustinus in de vijfde eeuw. Hij was ook een van de eersten die beweerde dat vrouwen als vrouw, met alles erop en eraan, in het paradijs konden binnentreden. Hun materiele lichamelijke kenmerken zouden in het paradijs immers niet langer aanzetten tot ontucht, maar tot het loven van God, de grootste der materialisten.




Tags: Religie

Zie ook het archief