hoofdmenu
Sigers Weblog

none yet

Het folteren van kleine meisjes

25 februari 2013


O

nze rechtspraak is de steunpilaar van de seculiere ethiek. Het is vooral in de rechtszaal dat de samenleving plechtig verklaart welk gedrag ze aanvaardt, en wat we, letterlijk, veroordelen.

Juristen zien rechtspraak al te makkelijk als een strijd tussen enkele belanghebbenden, en psychiaters en dienstverleners zien dikwijls enkel de dader. Het publiek laten ze makkelijkheidhalve over aan een vriendelijke persrechter.

Maar het gerecht is een instelling die door de bevolking gedragen moet worden. Als een klein meisje gefolterd en verkracht wordt, roept dat de weerzin op van de hele bevolking, ook van mensen die dat speciale kind nooit gekend hebben. Het gaat hun niet om dit kind of om dit éne feit, maar om kinderen op zich. Het publiek wil leven en opgroeien in een wereld die kinderverkrachting afwijst. Dit verlangen en mogelijk protest mag niet kwaadwillig verward worden met lynchpartijen en volksgericht, en de akties van een handvol extreemrechts tuig mag niet misbruikt worden om te smalen over burgerprotest. Ook protest tegen een rechterlijke uitspraak moet op haar argumenten beoordeeld worden.

§

Elke rechtszaak is een aangelegenheid van de hele samenleving. Dat moet ook. Laat je niet wijsmaken dat "jan met de pet", "het plebs" en "jan publiek" voor altijd te dom is, en er dus best buiten gehouden worden. Wanneer het vertrouwen van het publiek in de rechtspraak ophoudt te bestaan, is ook goede rechtspraak gedoemd te verdwijnen. De kwaliteit van de rechtspraak is - door haar inbedding in de samenleving - afhankelijk van de ontwikkelingsgraad van de bevolking. Men vergeet al te makkelijk dat in grote delen van de wereld verkrachting van kleine meisjes (al dan niet onder de dekmantel van het kindhuwelijk) bij wet toegelaten is, mits de vader voor het kind betaald krijgt.

In België heeft de zaak Michelle Martin dat alles nog eens voor het schelle voetlicht geworpen, en een blog over de ethiek van de seculiere samenleving moet hierover durven spreken.

Michelle Martin, een gewezen lerares, werd in 2004 veroordeeld tot 30 jaar gevangenisstraf voor de opsluiting en foltering van Julie (9), Mélissa (10), An (17), Eefje (18), Sabine (12), Laetitia (12), en voor foltering tot de dood van Julie en Mélissa, voor bendevorming etc... Sommige feiten pleegde ze samen met haar echtgenoot Dutroux, andere terwijl die nog in de gevangenis zat.

Michelle Martin was een recidiviste. In 1985 had ze Dutroux, met wie ze twee kinderen heeft, al geholpen bij het ontvoeren en verkrachten van verschillende minderjarige meisjes. Zij was het die de haloperidol in hun koffie deed. Daarvoor kreeg ze vijf jaar, maar ze kwam na twee jaar vrij omdat ze in de gevangenis veel in de bijbel las. Dutroux was in die tijd misdienaar in de gevangenis van Jamioulx.

In 2012, toen Martin 16 jaar van haar straf had uitgezeten, werd ze op vrije voeten gezet. Belangrijke voorwaarden hiertoe waren dat ze geen gevaar meer vormde voor de samenleving, en ergens onderdak kon vinden.

Dat aan de eerste van deze twee voorwaarden voldaan is, kan men met reden betwijfelen. Martin heeft nooit - niet tijdens, voor of na haar proces - de waarheid gezegd over wat zij als enige overlevende wist. Dank zij haar stilzwijgen kon ze "enkel" veroordeeld worden voor de ontvoering en het folteren van An, die in haar handen een verschrikkelijke dood stierf waarvoor Martin nooit veroordeeld werd. Het is dan ook moeilijk te geloven dat ze werkelijk tot inkeer is gekomen.

De tweede belangrijke voorwaarde was dat Martin een vaste verblijfplaats kon vinden voor de volgende 13 jaar. Ze kreeg een gastverblijf in het klooster van de Arme Klaren te Malonne bij Namen. Ze was vrij zich buiten het klooster te begeven, en maakte bijvoorbeeld een uitstap naar Knokke samen met een gepensioneerd priester in zijn BMW X3. "Martin is geen monster meer" verklaarde de priester wanneer deze feiten bekend werden, "ze verdient een nieuwe kans en ik wil haar daarbij helpen.”

Het is ongehoord dat onze rechtspraak afhangt van religieuze tussenkomst. De rol van het klooster en de ruimere kerkelijke organisatie verdient meer achterdocht. Martin werd veroordeeld tot het betalen van 179.000 euro aan de nabestaanden van de slachtoffers. Die hebben echter nooit iets ontvangen. De vader van Eefje beschuldigde de Arme Klaren van Malonne daar medeplichtig aan te zijn door spullen van Martin in bewaring te nemen. Ook de broer van Eefje diende onlangs een klacht in met burgerlijke partijstelling. Zo verplicht hij de onderzoeksrechter om na te gaan of de ex van Dutroux zich bedrieglijk onvermogend heeft gemaakt. Volgens De Standaard van 21 augustus 2012 zou Martin de erfenis van haar moeder verworpen hebben om haar spullen in het vermogen van haar kinderen onder te brengen.

Na deze laatste klacht met burgerlijke partijstelling werd bekend dat het klooster van Malonne in 2014 of 2015 gesloten zal worden. Het oude gebouw is al jaren te groot, er leven nog slechts negen stokoude nonnen, en het onderhoud en de verwarming kosten te veel - beseft men nu plots, terwijl Martin toch vrijkwam vorig jaar dankzij de verzekering dat ze 13 jaar in dat klooster kon verblijven.

En sorry voor de schokkende titel, die moest de slachtoffers zo lang mogelijk in onze gedachten houden terwijl we het weer over de dader hebben.




Tags: Actueel, Ethiek, Samenleving, Seculariteit

Zie ook het archief