hoofdmenu
Sigers Weblog

none yet

Het succes van doorzetters (Angela Lee Duckworth)

7 september 2013


M

ensen zoals ik stellen zich een doel maar beslissen al vlug weer wat anders te gaan doen. Dan zijn er ook die zich koppig bij hun plan houden, en ondanks tegenslag blijven doorgaan - langzaam maar beslist, zoals de schildpad van Aesopus.

§

Psychologe Angela Duckworth heeft met haar onderzoek aangetoond hoe deze eigenschap (die ze "grit" noemt) meer doorslaggevend is bij het voorspellen van toekomstig succes dan de IQ. Het lijkt voor de hand te liggen, maar in een tijd waar determinisme hoogtij viert doet het dat niet. Niemand vond het in die tijd nodig na te gaan of een hoge IQ wel samenvalt met toekomstig succes, terwijl IQ-testen gebruikt worden bij de selectie van personeel.

Buitengewoon talent - een hoge IQ - is geen garantie voor succes. IQ en grit staan dikwijls haaks op elkaar of zijn licht tegengesteld. Dat is logisch, want een IQ-test duurt enkele minuten en kan doorzettingsvermogen niet vaststellen - en dat doorzettingsvermogen is hoe dan ook veranderbaar. Voor zover getalenteerde mensen door de band minder grit hebben, zijn individuen die zowel extreem getalenteerd zijn én zeer veel grit bezitten bijzonder zeldzaam.

Hier het transcript in het Nederlands (vertaling Miranda Schuchhard)

Op mijn 27e verliet ik een veeleisende baan in management consultancy voor een nóg veeleisender baan, lesgeven. Ik begon zevendeklassers van openbare scholen in New York wiskunde te geven. Zoals alle leraren maakte ik toetsen en proefwerken, gaf ik huiswerk op. Ik verbeterde het huiswerk en gaf punten.

Het viel mij op dat niet alleen IQ het verschil bepaalde tussen mijn beste en slechtste leerlingen. Een aantal van mijn beste leerlingen hadden niet echt een hoog IQ. Een aantal van mijn slimste leerlingen deden het niet zo goed.

Dat zette me aan het denken. Wiskunde in de zevende klas is lastig: ratio's, decimalen de oppervlakte van een parallellogram. Maar het zijn geen onmogelijke opgaven. Ik was ervan overtuigd dat elk van mijn leerlingen dit kon aanleren als ze maar lang en hard genoeg werkten.

Na een aantal jaren in het onderwijs concludeerde ik dat we een veel beter begrip van leerlingen en leren nodig hebben vanuit een motiverend standpunt, vanuit een psychologisch standpunt. In het onderwijs zijn we goed in het IQ meten, maar wat als het goed doen op school en in het leven van veel meer afhangt dan je vermogen om snel en makkelijk te leren.

Ik nam afscheid van het klaslokaal en ging naar de universiteit om psycholoog te worden. Ik begon kinderen en volwassenen te bestuderen in allerlei uitdagende omstandigheden. Bij elk onderzoek was mijn vraag: wie is hier succesvol en waarom? Mijn onderzoeksteam en ik gingen naar de Militaire Academie van West Point. We probeerden te voorspellen welke kadetten de militaire trainingen zouden afmaken en welke zouden stoppen. We gingen naar de Nationale spellingswedstrijd en probeerden te voorspellen welke kinderen het verst zouden komen in de wedstrijd. We bestudeerden beginnende leraren die in moeilijke buurten werkten, en vroegen ons af welke leraren er aan het eind van het lesjaar nog steeds les zouden geven, en welke daarvan het meest effectief zouden zijn in het stimuleren van de resultaten van hun leerlingen. We hebben samengewerkt met ondernemingen en ons afgevraagd welke verkopers hun baan zouden behouden. Wie er het meest zou verdienen. In al deze verschillende situaties kwam één eigenschap naar boven die een significante voorspeller van succes is. Het was niet sociale intelligentie, niet een mooi uiterlijk, fysieke gezondheid of IQ. Het was vastberadenheid.

Vastberadenheid is passie en doorzettingsvermogen voor langetermijndoelen. Vastberadenheid is uithoudingsvermogen. Het is staan voor de toekomst, dag in, dag uit, niet een week, niet een maand, maar jarenlang. En heel hard werken om de toekomst waar te maken. Vastberadenheid is het leven benaderen als een marathon, niet als een sprint.

Een paar jaar geleden begon ik vastberadenheid te bestuderen op openbare scholen in Chicago. Ik vroeg duizenden middelbare scholieren vragenlijsten over vastberadenheid in te vullen, en wachtte vervolgens ruim een jaar om te kijken wie er zou slagen. Wat bleek? De vastberaden jongeren hadden significant meer kans om te slagen, zelfs als ik ze afzette tegen elke eigenschap die ik kon meten. Zaken zoals inkomen van de familie, uitslagen van standaardtesten, en zelfs hoe veilig jongeren zich voelden op school. Vastberadenheid is dus niet alleen belangrijk op West Point of bij de Nationale spellingwedstrijd. Maar ook op school vooral voor jongeren die kans lopen om uit te vallen. Ik vond het schrikbarend hoe weinig we hier eigenlijk over weten, hoe weinig de wetenschap weet over het opbouwen ervan. Dagelijks vragen ouders en leraren me: "Hoe maak ik mijn kinderen meer vastberaden? Welke werkethiek breng ik ze bij? Hoe hou ik ze voor langere tijd gemotiveerd?" Het eerlijke antwoord: ik heb geen idee. (Gelach). Wat ik wel weet is dat talent je niet vastberaden maakt. Onze resultaten tonen duidelijk aan dat er veel getalenteerde mensen zijn die hun beloftes eenvoudigweg niet waarmaken. Sterker nog, in onze resultaten heeft vastberadenheid vaak helemaal niets, of juist omgekeerd evenredig te maken met de mate van talent.

Het beste plan dat ik tot nu toe hoorde, is iets dat 'groeimindset' wordt genoemd. Dit idee is ontwikkeld op de universiteit van Stanford, door Carol Dweck. Zij gelooft dat het vermogen om te leren niet vaststaat, maar dat het kan veranderen door er moeite voor te doen. Dr. Dweck toonde aan dat als jongeren lezen en leren over de verandering en groei van hersenen bij uitdagingen, het waarschijnlijker is dat ze doorzetten als ze falen, omdat ze niet geloven dat mislukken een permanente toestand is.

Een groeimindset is een goed idee om vastberadenheid op te bouwen. Maar we hebben meer nodig. Ik eindig hiermee want zover staan we nu. Ik eindig hiermee want zover staan we nu. Dat is het werk dat ons te wachten staat. We moeten onze beste ideeën, onze sterkste intuïtie gebruiken en op de proef stellen. We moeten meten of we succesvol zijn geweest en we moeten bereid zijn te falen, fouten te maken, om eruit te leren en opnieuw te beginnen.

Anders gezegd: we moeten vastberaden zijn om onze kinderen vastberaden te maken.




Bronnen:
homepage Angela Lee Duckworth
True Grit



Tags: actueel, bewustzijn, ethiek, wetenschap

Zie ook het archief