hoofdmenu
Sigers Weblog

none yet

Israël, Armageddon en de AIPAC-lobby

4 februari 2014


judaism rejects zionism

A

IPAC (American Israel Public Affairs Committee) ontstond in de jaren vijftig. Vanuit de Joodse gemeenschap begon het te groeien tot een organisatie die congresleden en presidenten aanpakt. Van éénmansbedrijf in 1950 groeide het uit tot een organisatie met 100.000 medewerkers en een 34 miljoen dollar budget, en is te vergelijken met de pro-Israël anti-deflamation ligue (AFL) die zo'n 40 miljoen opstrijkt.

§

In een radioprogramma van januari 2005 interviewde Dennis Bernstein Jeffrey Blankfort, een expert in Israel lobbying in de VS. Hier een overzicht van de inhoud.

In 2004 kwam het VS ministerie van justitie tot het besluit dat AIPAC zich diende te registreren als een organisatie voor de verdediging van buitenlandse belangen. Dat zou de AIPAC de mogelijkheid ontnemen achter de schermen te werken binnen de ministeries, haar voornaamste wapen.

Door te vermijden dan de AIPAC een buitenlandse lobby werd, konden ze gratis medewerkers ('interns') leveren aan congresleden. Die kunnen onderlegde, geïnformeerde en hoog opgeleide krachten moeilijk afwijzen. Ze vormen zo de alomtegenwoordige ogen en oren van de Israëlische lobby. AIPAC-mensen schrijven speeches voor congresleden en voor vicepresidenten. Op dit ogenblik zijn het werkelijke agenten van Israël, terwijl ze zich voorstellen als Amerikanen die werken ten voordele van Israël - niet noodzakelijk voor de Israëlische regering, want er zijn groepen binnen de AIPAC die verder naar rechts leunen dan de toevallige regering van Israël. Nochtans nemen ze de houding aan van verdedigers van de Israëlische regering van het ogenblik. Als officiële agenten van een buitenlandse mogendheid zouden ze dit nooit kunnen klaarspelen.

AIPAC houdt elk jaar een grote conferentie in Washington, waarop tenminste de helft van het VS Congres aanwezig is. Hun aanwezigheid valt op omdat er goede punten te scoren zijn. Bij gelegenheid worden deze conferenties toegesproken door de VS-president, de vicepresident of de minister van buitenlandse zaken. Dan zijn er ook nog regionale bijeenkomsten waar Israël goed gezinde senators bijeengebracht worden en getrakteerd op lunches en diners. Naderhand krijgen deze genodigden dikwijls gratis reizen naar Israël aangeboden, waar ze de eerste minister en andere belangrijke ambtenaren kunnen ontmoeten. Als vooruitstrevende politici weten ze dan wel waar de macht ligt. Er is geen prijs te betalen als ze meewerken; er is wel een prijs te betalen als ze tegenwerken: het is moeilijk verkiezingen te winnen als het AIPAC een tegenkandidaat steunt.

Een van de belangrijkste successen van AIPAC was toen Israël haar terugtrekking uit de Sinaï vertraagde na de oorlog van 1973. Minister van buitenlandse zaken Henri Kissinger - geen zionist maar een machiavellist - adviseerde president Ford dat de Israël-politiek van de VS diende te veranderen. Ford had net een belangrijke speech gepland waarin Israël zou opgeroepen worden zich terug te trekken achter de grenzen van voor de oorlog van 1967 en resolutie 242 uit te voeren, of dat anders belangrijke wapenleveringen gestopt zouden worden. In drie weken tijd verzamelde AIPAC 76 senatoren, van Teddy Kennedy tot Barry Goldwater enzovoort, om een brief te ondertekenen die de historische rol van Israël in dienst van de VS moest onderlijnen, en dat die rol niet mocht wijzigen. Het was een brute bedreiging. Gerald Ford bond in, en AIPAC haalde haar slag thuis.

George Bush sr. was geen voorstander van Israël. Als vice-president van Ronald Reagan wilde hij sancties toen Israël Libanon binnenviel, maar kreeg geen gehoor. Toen Israël Iraakse kernreactors bombardeerde wilde hij sancties, maar Reagan had er geen oren naar. Bovendien weigerde hij Israël een $10 miljard lening te garanderen. Hij trachtte een vredesonderhandeling in Madrid op poten te zetten waartoe Israël 120 dagen moest wachten met het uitbreiden van illegale nederzettingen voor Russische immigranten. Hij hield een tv-toespraak om het Amerikaanse publiek in te lichten over de duizenden lobbyisten op Capitol Hill, en over hoeveel Amerikaanse steun elk Israëlisch burger kreeg van de VS. Deze gegevens, zegt Blankfort, zijn nu nog enkel te vinden in Broken Covenance, een boek van Israel's buitenlandminister Moshe Arens. Dit boek is een regelrechte aanval op de administratie van George Bush sr., die erin de meest anti-Israël administratie ooit genoemd wordt.

De drie presidenten die met AIPAC in aanvaring kwamen - Gerald Ford, Jimmy Carter en de eerste George Bush - werden niet herverkozen.

De presidenten Bill Clinton en Bush jr. veranderden het geweer van schouder. Hun ministerie van buitenlandse zaken, tot dan door AIPAC gezien als de vijand omdat het historisch meer naar de Arabische wereld met zijn olie neigde, werd letterlijk gezuiverd, en tal van lobbyisten, zoals Dennis Ross, werden binnengehaald. Haaretz, een Joodse krant die verschijnt in Jeruzalem, beschreef de veranderingen als de "judaïzation" van het VS ministerie van buitenlandse zaken. Gedurende de Clintonregering was er een aanhoudende strijd tussen liberale zionisten binnen het ministerie, en rechtse Likud aanhangers erbuiten.

AIPAC zou nooit zo sterk staan als het alleen een Joodse organisatie was. Het steunt aan de ene kant op tal van joodse organisaties in de VS, maar vanaf 1978, toen Menachem Begin Jerry Falwell uitnodigde in Israël, is er ook een verbond gegroeid tussen AIPAC en evangelische christenen. Deze christenen brengen misschien geen massa's geld binnen, maar ze bezoeken Israël massaal als toeristen en leveren stemmen en sympathisanten, gesteund op het geloof dat de joden moeten terugkeren naar Israël omdat daarna het Armageddon kan komen en de joden die Christus dan niet aanvaarden in het vuur zullen sterven. Dit leidt tot de vreemdste verbanden, zoals zwarte predikanten die optrekken met de evangelicals die hun voorouders lynchten. Men zou verwachten dat dit joden zou schokken, maar Israël zoekt naarstig medestanders. Zo zagen we in de Israëlische ambassade in de VS ochtendgebeden houden met genodigden als Jerry Falwell, Pat Robertson en Ralph Reed, de voormalige leider van de Christian Coalition. Een van de laatste joodse organisaties die de evangelicals omarmde, de Anti Defamation Leage (ADL), kocht een halve bladzijde in de New York Times om een speech van Ralph Reed af te drukken waarin Israël geprezen werd. De joden weten dat het Armageddon-verhaal onzin is, maar ze aanvaarden de christelijke steun met welgevallen

.


Bronnen:
Flashpoints: Weekdays on Pacifica Radio
AIPAC’s Lobbying - transcript van een radio interview van Jeffrey Blankfort door Dennis Bernstein.
Broken Covenant: American Foreign Policy and the Crisis Between the U.S. and Israel - Moshe Arens
De Israël Lobby (VPRO Tegenlicht)



Tags: actueel, ethiek, pacifisme, samenleving, seculariteit

Zie ook het archief