hoofdmenu
Sigers Weblog

none yet

Militaire expansie

28 maart 2014


militaire uitgaven 2011

D

e militaire expansie van de VS is de grootste sinds de tweede wereldoorlog of, indien gerekend in bewapening en middelen, de grootste uit de geschiedenis.

Deze evolutie ondermijnt het project van een rechtvaardige en democratische wereldgemeenschap, en kan alleen maar eindigen in een dictatuur die alle voorbije dictaturen in de schaduw stelt.

Men moet zich alleen maar in de plaats stellen van burgers in Azië, Afrika, het Midden-Oosten en Zuid-Amerika, om te begrijpen dat wereldoverheersing door de VS geen stabiele vrede kan brengen. Vreemde militaire bemoeienis vergroot de vijandschap en doet mensen zich meer verschansen in hun eigen tradities.

§

De militaire expansie van de VS vindt heimelijk plaats: de ingepalmde bevolking weet niet eens of er op haar grondgebied VS-faciliteiten als gevangenissen of nucleaire wapens geïnstalleerd zijn. Eenmaal militair ingelijfd worden deze landen gedwongen tot militaire aankopen en gemanipuleerd om aan oorlogsdaden deel te nemen, zonder rekenschap aan de burgers die het grondwettelijke recht hebben hen te controleren. Grondwettelijke controle vervalt net als het om kwesties van leven of dood gaat. Hierbij vergeleken lijken de "schurkenstaten" - Noord-Korea, Iran, Syrië, Venezuela, Cuba, Afghanistan,... meer op operetteprops dan op gewaagde vijanden. Dat betekent niet dat er geen schrijnend onrecht bestaat, wel dat militaire dreiging of ingrijpen niets oplossen - in het beste geval.

Verwante blogs:
04-02-2014    Israël, Armageddon en de AIPAC-lobby
02-02-2014    Onze Amerikaanse kernwapens
22-11-2013    Mensenrechten als excuus voor oorlog
17-09-2013    Pinker's geklooi met jager-verzamelaars
09-09-2013    De oorlog der Goeden
06-09-2013    Folteren en de Atoombom op Times Square
27-08-2013    Hoe Steven Pinker van bommen ging houden.
21-07-2013    Europa en de mensen zonder geschiedenis
13-07-2013    Overbodige oorlogen
07-07-2013    Het recht van de staat
31-12-2012    Exceptionalisme als gevaar voor de open samenleving
25-09-2012    Vrede als gemeenschappelijk goed en de Tragedy of the Commons
05-09-2012    Kropotkin over oorlog
19-07-2009    Pacifisme

NAVO

Formeel is de NAVO een systeem van gemeenschappelijke verdediging.Dat betekent in de praktijk dat de legers van de lidstaten worden samengevoegd tot één leger onder Amerikaans opperbevel. Daartoe dienen ze zich te bewapenen volgens Amerikaanse directieven. Beslissingen worden in het Pentagon genomen, en druipen daarna neer tot plaatselijke legerstaven en vervolgens, met enig misprijzen, tot de politici. Deze politici moeten hun bevolking in het ongewisse laten of voorliegen met een air van alleswetende nietszeggendheid.

Wie verwacht had dat na de val van de Sovjet-Unie de dreiging van een wereldoorlog voorbij was, heeft zich deerlijk vergist. Haviken in het Westen legden het einde van de Sovjet-Unie niet uit als een economische crisis of als een onvermijdelijke modernisering, maar als het gunstige effect van hun hallucinante afschrikking. Voor hen was dit slechts een etappe in de totstandkoming van de Amerikaanse wereldhegemonie. Zulke haviken vormen waarschijnlijk een minderheid, maar hun steun aan het militaire establishment en de lobbies van de onverzadigbare wapenindustrie zijn ze doorslaggevend, wie ook president is of wie ook de meerderheid heeft in het Amerikaanse congres.

Door het NAVO-verdrag kwamen aanvankelijk 1.700 km² van de Oude Wereld onder de facto Amerikaans militair gezag, een oppervlakte die haast zou verdrievoudigen in de daaropvolgende halve eeuw. Vandaag ligt de NAVO op de Europese kaart als een kreeftenschaar die, van Polen tot Turkije, de Russische Federatie in de knel houdt, en droomt luidop over de inlijving van Bosnië, Georgië, Macedonië, Montenegro, Albanië en Oekraïne.

Daarbij worden raketbases en kernwapens steeds verder naar de Russische grens opgeschoven, een provocatie die, indien ze uitgevoerd zou worden door Rusland zoals ten tijde van de Cubacrisis, niet gepikt zou worden door de VS, en, indien volgehouden, met zekerheid tot een nucleaire wereldoorlog zou leiden. Zo hebben plannen om kernwapens en raketten te plaatsen in Polen geleid tot de dreiging van Rusland hetzelfde te doen in Kaliningrad. Aan de andere kant van de kreeftenschaar worstelt Turkije nog steeds met democratie en mensenrechten, wat haar toetreding tot de EU vertraagt, maar de NAVO niet belette het Turkse leger op te nemen en negentig kernwapens op het Turks grondgebied te installeren. De druk om landen in een onverenigbare politieke of economische situatie toch op te nemen in de EU, als beloning voor militaire onderwerping, heeft de EU op de rand van de ondergang gebracht.




Bronnen:
Verdeel en Heers
Military expenditure data, 1999–2008 (SIPRI)
Poland, NATO and Non-Strategic Nuclear Weapons in Europe (RUSI)



Tags: actueel, ethiek, pacifisme, samenleving

Zie ook het archief