hoofdmenu
Sigers Weblog

none yet

War Horse

18 april 2014


War Horse

F

eestelijkheden en operettes zat, want we willen de Grote Oorlog, zoals de oorlog van '14-'18 met nauwelijks verholen enthousiasme genoemd wordt, vieren met toeters en bellen. Het is een eeuw geleden dat Europa schuimbekkend van oorlogszucht haar kinderen bij miljoenen de kou, de modder en de dood in joeg. Maar voorbij de honderd-jaarhorizon eindigt de werkelijkheid en begint de vertelling, de mythe. Er zijn dra geen overlevenden van vlees en bloed meer over. Dan zijn er nog enkel de bordkartonnen helden.

§

Nu we weer aan het schuimbekken zijn tegen "de Russen" (bah!spit!) is het goed even stil te staan bij die waanzin, en dan liefst niet met een platitude zoals "geweld is er altijd geweest en het zal altijd zo blijven" of "het is aangeboren, het is de wet van de natuur".

Met de gevierde verjaardag komt de roman/theatershow/film War Horse vanzelf in het nieuws en op het kleine scherm. Het is het verhaal van een paard dat opgeÃĢist werd door het Britse leger om dienst te doen op het slagveld, en van een jongen die zoveel van dat paard houdt dat hij het achterna gaat, naar de hel. Orpheus, maar dan met een paard. En het verrassende is nu, dat mensen die zich niets meer kunnen voorstellen of niets meer voelen bij een collegejongen die in de vleesmolen van de oorlogswaanzin verhakkeld wordt, plots wakker schieten als een paard hetzelfde lot riskeert. Waarom? Ik denk dat we geleerd hebben om snel te antwoorden: "het paard is onschuldig."

Maar waren al die jongens dan ook niet onschuldig?

Er is ons ingepeperd dat onze erfzonde veel erger is dan een beetje seks: we zijn allemaal gewelddadig geboren, geweld is er altijd geweest en het altijd zo blijven. Het is de wet van de natuur. Dus kijken we niet meer op van bombardementen en oorlogen, ze vervelen ons op den duur. Tot we met een schok zien dat het kind dat gaat sterven vervangen werd door een levend paard.




Tags: actueel, ethiek, pacifisme, samenleving

Zie ook het archief