hoofdmenu
Sigers Weblog

none yet

Israël, tegen beter weten in

7 juli 2014


Israel Against Our Better Judgement

S

poedig na de Tweede Wereldoorlog waarschuwde staatssecretaris en later minister van Buitenlandse Zaken Dean Acheson dat het creëren van de staat Israël op land dat reeds bewoond was door voornamelijk christelijke en islamitische Palestijnen, de westerse belangen in de regio grote schade zou toebrengen. Ondanks deze en andere waarschuwingen van toppolitici en hogere militaire experten zette president Truman door. Het boek Against our better Judgment van de Amerikaanse journaliste Alison Weir slaagt erin uit te leggen waarom. Hier een kort en onvolledig overzicht.

§

Zionisme

Omstreeks het einde van de negentiende eeuw organiseerde Theodore Herzl het eerste Zionist Congress in Basel (Zwitserland). Het onderwerp van het congres was de oprichting van een Joodse staat. Plaatsen als Argentinië, Oeganda, Cyprus en Texas kwamen ter sprake, maar de keuze viel al snel op Palestina, waar de bevolking voor 93-96% niet-Joods was, en 99% van het land eigendom was van moslims en christenen. Rabbi's die door het Zionist Congress uitgezonden werden om Palestina te verkennen schreven aan hun opdrachtgevers: "het is een mooie bruid, maar ze is gehuwd". De zionisten lieten zich niet tegenhouden: "Israël", schreef Dr. Israel Eldad, "was nooit Arabisch, zelfs al is het volledig bewoond door Arabieren. Het is het land van vier miljoen Russische Joden, ook al zijn ze daar nooit geboren; het is het land van negen miljoen Joden elders, ook al zijn ze er nooit geweest."

De Parushim

Tot de tijd van het eerste Zionist Congress was slechts een minderheid van de Amerikaanse Joden zionist, en was er zelfs een aanzienlijke Joodse tegenstand tegen het zionistische nationalisme. Er volgde echter een campagne die geen enkel middel schuwde. Rond 1920 waren er 200.000 zionisten in de VS, in 1948 waren dat er 2 miljoen. Dat was niet alleen het gevolg van goede argumenten. Achter de schermen werkten twee opeenvolgende rechters van het Supreme Court, Louis Brandeis en Felix Frankfurter, om het zionisme aan invloed te laten winnen door medestanders op de hoogste politieke en militaire posten te manoeuvreren. Een geheime elitaristische organisatie, de Parushim (de farizeeërs) was hun instrument. Wie toetrad tot de organisatie, voornamelijk mensen uit Harvard, moest zweren dat de zionistische zaak hun liever was dan "familie, school of natie."

De geheime belofte

Een van de wapenfeiten van de Parushim was de totstandkoming van de Balfour Declaration. Er zijn verschillende redenen gegeven door historici waarom VS-president Woodrow Wilson in 1917 plots het roer omgooide en de VS in de Eerste Wereldoorlog stortte, en zonder twijfel waren er meerdere factoren. Een belangrijke factor was dat de zionisten een deal hadden gemaakt met Engeland: zij zouden aan de touwtjes trekken om de VS in de oorlog te storten, als Engeland meewerkte aan de oprichting van een Joodse staat in Palestina. De zionisten waren er zich van bewust dat het nooit zou lukken een nieuwe staat op te richten op land dat reeds bewoond was, zonder de hulp van de grootmachten. Ze hadden het Ottomaanse rijk (dat Palestina controleerde) al aangesproken, maar daar hadden ze als antwoord gekregen, dat Joden die dat wilden maar Turkse burgers moesten worden. Daarop wendden ze zich tot Engeland, maar befaamde Midden-Oosten experts als Gertrude Bell wezen erop dat Palestina Arabisch was, en dat Jeruzalem heilig was voor drie religies. De diplomaten stemden daar mee in. Maar 1916 werd een rampjaar voor de Engelsen, die op één dag 60.000 soldaten verloren. Dat gaf de zionisten de gelegenheid hun slag te slaan. Als de Britten beloofden een Joodse staat in Palestina te steunen, zouden de machtige zionisten in de VS ervoor zorgen dat Wilson in de oorlog stapte aan de kant van Engeland. In 1917 zond de Britse buitenlandminister Lord Balfour een brief aan de zionistische leider Lord Rotshild. Deze brief werd bekend als "the Balfour Declaration". Er werd in verklaard dat Engeland zich zou inzetten voor een thuisland voor de Joden in Palestina, maar ook de dat de burgerlijke en religieuze rechten van niet-Joden in Palestina geëerbiedigd dienden te worden. Deze "niet-Joden" maakten op dat moment nog steeds 92% van de bevolking uit. Het idee voor deze ruil kwam van de Parushim en dateerde al van 1915. Opperrechter Brandeis leverde een belangrijke bijdrage aan de tekst. Na veel over en weer schrijven en verbeteren werd de finale versie opgesteld door een hoge Britse ambtenaar, die achteraf een fervent zionist bleek te zijn. In 1917 trok de VS ten oorlog in Europa, met 270.000 gesneuvelde of gekwetste Amerikaanse soldaten tot gevolg. Samuel Landman, een zionistisch leider, twijfelde er niet aan dat deze gebeurtenissen bijdroegen aan de toenemende anti-Joodse gevoelens in Duitsland.

Na de oorlog (in 1919) werd in Versailles een conferentie gehouden waar het lot van Palestina beslecht werd. Palestina kwam onder Brits beheer. Christenen uit Palestina en de VS ijverden tegen de Joodse staat. Brandeis en Frankfurter, samen met de hele top van de internationale zionistische organisaties, ijverden ervoor. Bovendien waren talrijke politieke delegaties door zionisten geïnfiltreerd. Ten einde raad zond Woodrow Wilson een commissie naar Palestina om de zaak te onderzoeken. Het King-Cranerapport dat ze na twee maanden afleverden stelde dat een Joodse staat in Palestina enkel mogelijk was als alle rechten van de lokale bevolking met de voeten getreden werden, en als geweld zou gebruikt worden tegen de bevolking. Dank zij Brandeis verdween het rapport in de vergetelheid.

De moeizame terugkeer

Het zionisme ging er van uit dat als er eenmaal een Joods thuisland zou bestaan, alle Joden van overal ter wereld vanzelf zouden "terugkeren uit ballingschap". Maar het bleek al snel dat maar weinigen echt zaten te wachten op een nieuw "thuisland", en een scala aan drukkingsmiddelen werd aangewend. Zionisten lokten incidenten uit om sympathie te winnen en vooral om Joden te doen vertrekken. Toen de VS-ambassadeur in Polen protesteerde tegen de overdreven verslaggeving van anti-Semitische incidenten, werd hij door Brandeis zelf van anti-Semitisme beschuldigd. TBen Gurion noemde een mogelijke overwinning door Hitler "een vruchtbare kracht voor het zionisme". Pogingen van de VS om Joodse vluchtelingen te helpen werden herhaaldelijk gedwarsboomd omdat Palestina niet was opgenomen in de oplossing. Zo werd Morris Ernst, de afgevaardigde van Roosevelt voor vluchtelingenkwesties, aangevallen en uitgescholden door zionisten tijdens een galadiner omdat hij de VS wilde openstellen voor Europese Joden op de vlucht voor Hitler, iets wat volgens hen het zionisme ondermijnde. Uiteindelijk werd het plan opgegeven. Ernst schreef in zijn memoires, dat "veel Joodse organisatie weinig problemen hadden met bloedvergieten, zolang het hun bloed maar niet was." Ook in Europa trachtten zionisten te verhinderen dat landen Joodse vluchtelingen uit de kampen zouden opnemen. Wanneer de Iraakse Joden, die al duizend jaar met de Arabieren samenleefden, geen interesse hadden in het zionisme en een "thuisland" in Palestina, legden zionisten bommen in Iraakse synagoges. Uiteindelijk werd zelfs een pact met Hitler gesloten dat Duitse Joden naar Palestina gezonden zouden worden.

De oorsprong van het terrorisme

Terwijl zionisten in de VS ijverden voor een Joodse staat, waren zionisten in Palestina "de grond aan het effenen". Minstens 33 Palestijnse dorpen werden uitgemoord, de helft nog vóór enig Arabisch land zich in de strijd mengde. Een Israëlische getuige van het bloedbad van al-Dawayima zei "de kinderen werden gedood door hun schedels met knuppels te breken. Er was geen huis meer zonder doden..." Een soldaat pochte dat hij een vrouw had verkracht en haar daarna had gedood. Een vertegenwoordiger van het Rode Kruis arriveerde in het kleine, neutrale Deir Yassin net nadat 254 inwoners afgeslacht waren, waarbij 145 vrouwen van wie 35 zwanger waren. De slachtoffers waren gewoon op rijen gezet en neergeschoten. De getuige zag met eigen ogen hoe zionisten huis na huis binnendrongen met messen en geweren en al wie ze aantroffen vermoordden. Een jonge Joodse vrouw trok rond met een bebloed mes; een andere slachtte een bejaard echtpaar af in hun deuropening. De scenes, schreef hij, herinnerden hem aan de SS in Athene. Ook christenen werden verjaagd. Kloosters, seminaries, ziekenhuizen en kerken werden vernield of ontdaan van hun eigenaars. Een van de meer spectaculaire zionistische aanvallen was het afvuren van ongeveer 100 mortieren op een Armeens-Orthodox klooster vanaf een reeds eerder ingenomen Benedictijnerklooster op een heuvel in Jeruzalem. De beschieting trof ook verscheidene andere kloosters en bijhorende kerken, scholen en bibliotheken, en kostte aan 8 mensen het leven, terwijl er 120 gewonden vielen. Tegen het einde van de zogenaamde "onafhankelijkheidsoorlog" waren 750.000 oorspronkelijke bewoners gevlucht of verdreven uit Palestina. Menachim Begin, een van de leiders van de aanslag op Deir Yassin en latere eerste minister, blufte dat het terrorisme door hen uitgevonden was. Een latere kolonel van het Israëlisch leger die zich onder de zionisten bevond verklaarde: "ze wisten niet hoe ze moesten vechten, maar als moordenaars waren ze uitstekend."




Bronnen:
Against Our Better Judgment: The Hidden History of How the U.S. Was Used to Create Israel - Alison Weir
The History of US-Israel Relations (samenvatting)
Blog van de Amerikaanse journaliste Alison Weir



Tags: actueel, ethiek, pacifisme, samenleving, seculariteit

Zie ook het archief