hoofdmenu
Sigers Weblog

none yet

Israël, tegen beter weten in (naschrift)

5 augustus 2014


deja vu

S

derot, de Israëlische stad waar raketten uit Gaza terechtkomen, is gebouwd op de akkers van Najd, een Palestijns dorpje met 422 inwoners, waar citrusvruchten en bananen verbouwd werden, en op de stad Huj. Op 12 en 13 mei 1948 werden alle Palestijns-Arabische inwoners van Nadj door de Negev Brigade van het Israëlisch leger gedeporteerd naar Gaza. Op 31 mei werden de inwoners van Huj samengedreven en ondergingen hetzelfde lot. Hun huizen werden geplunderd en met de grond gelijk gemaakt. Vandaag leven er enkel Joden in Sderot.

§

De inwoners van Huj waren Palestijns-Arabische moslims, die erg goed konden opschieten met de Palestijnse joden. In 1946 verborgen ze leden van de joodse terreurbeweging Haganah voor het Britse leger. Een jaar later werd hun burgemeester vermoord door een menigte die hen beschuldigde van collaboratie. Joodse leiders van nabije kibboetsen protesteerden tegen hun deportatie bij David Ben Goerion, de eerste minister van Israël. Die antwoordde: "ik hoop dat de legerleiding aandacht zal schenken aan wat u zegt, en zulke onrechtvaardige acties in de toekomst zal vermijden, en waar mogelijk recht zal zetten wat in het verleden fout ging." Maar hij gaf het leger geen instructies om de gedeporteerden hun dorp terug te geven. Als reactie op een smeekbede van de gedeporteerden zelf noteerde het Israëlische Departement voor Vluchtelingenzaken dat ze een gunstige behandeling verdienden omdat ze "loyaal" geweest waren, maar het leger besliste dat er van terugkeer geen sprake kon zijn. Vandaag leven hun nakomelingen in de Gazastrook nog steeds als vluchtelingen uit Najd en Huj.

Sderot werd gesticht in 1951 op een gebied dat niet tot Israël hoort maar tot Palestina, want Sderot, Ashdod, Ashkelon en Beersheba werden niet aan Israël toegekend door de VN resolutie 181 uit 1947, en bevonden zich zelfs niet binnen de Israëlische grenzen die Ben Gurion claimde in 1948.

De huidige inwoners, zoals Asraf Simi, een Marokkaans-joodse die in 1962 als 16-jarige aankwam en in de plaatselijke bibliotheek werkte, weten niets van dit verleden. Asraf is ontevreden over het huidige staakt-het-vuren, want ze vindt dat het Israëlische leger de invasie van Gaza had moeten doorzetten "tot het einde". Ze heeft er geen idee van dat de raketten die nu al 12 jaar in Sderot vallen afkomstig zijn van de mensen die daar leefden, tot het gruweljaar 1948. De etnische zuivering heeft de mensen die het land bewerkten waar Sderot op gebouwd werd uit het geheugen gewist.




Bronnen:
The suffering of Sderot: how its true inhabitants were wiped from Israel's maps and memories (Robert Frisk, The Independant)



Tags: actueel, ethiek, pacifisme, samenleving

Zie ook het archief