hoofdmenu
Sigers Weblog

none yet

Staking

15 december 2014


nationale staking

H

et lijkt erop dat de meerderheid van de Belgen geen begrip kan opbrengen voor de recente stakingen, en nog het minst voor de nationale staking van vandaag, 15 december 2014. sommigen van hen zullen ondanks de staking trachten hun werkplaats te bereiken, en riskeren in aanraking te komen net piketten die naargelang de plaats en hun ergernis zullen reageren op uiteenlopende manieren, van wat gejoel (meestal) tot schermutselingen (soms) tot blokkades (zelden).

§

hebben de stakers gelijk?

Werknemers hebben het ethische grondrecht te staken. Zonder dat grondrecht raakt arbeid aan dwangarbeid. Staken is geen individuele actie. Het is: een of meer bedrijven stilleggen. Als daartoe bij stemming beslist werd, meerderheid tegen minderheid, is het enkel democratisch dat iedereen zich bij de beslissing neerlegt, of die nu staking of géén staking is. Het is ook onethisch van de pers en de politiek om stakerspiketten als onwettig voor te stellen. Als er geen geweld of vernieling is, is er geen inbreuk. Een piket heeft niet het recht geweld tegen mensen te gebruiken of vernielingen aan te richten, maar het heeft alle recht om wie ondanks de stakingsbeslissing toch wil werken, trachten te weerhouden met andere argumenten.

Zijn er geen andere methodes dan staking?

Er zijn andere methodes - zachte en harde. Tot de zachte zou bijvoorbeeld horen gratis treintickets uit te delen of ze niet te controleren. Hierbij gebruikt men goederen en diensten die, zoals de wetgeving nu is, geen eigendom zijn van de stakers. Het is dus diefstal. De harde soort is het bezetten van pleinen en kruispunten. Dit laatste valt onder geweldloos burgerverzet, en is, uit ethisch oogpunt, een democratisch recht. Maar het valt op dat Belgen makkelijk warm lopen voor burgerlijke ongehoorzaamheid in Peking, Kiev of Caïro, maar er een heel andere mening op na houden als hun eigen directe levensomgeving verstoord wordt.

Staken ze de economie kapot?

Het korte antwoord is, dat de ondernemers en rechtse politici al twee eeuwen beweren dat de economie kapot zal gaan als:

  • kinderarbeid wordt verboden;
  • er wettelijke schoolplicht komt;
  • de achturendag wordt opgelegd;
  • een jaarlijks verlof wordt ingevoerd;
  • de 48-urenweek en later de vijfdaagse werkweek werden ingevoerd.
  • ...

Als reden werd dan telkens opgegeven, toen en nu nog, dat investeren niet meer zou lonen na zulke dwang. Toch hebben deze maatregelen ervoor gezorgd dat we nu leven in een nooit geziene welvaart met bloeiende bedrijven. Toegeven aan chantage kan leiden tot een terugkeer naar de grootste miserie, armoede, en erbarmelijke arbeidsomstandigheden.

Gaat het echt om geld?

Men zou even makkelijk kunnen zeggen dat kapitaalvlucht en belastingontwijking de economie kapotmaakt. Investeerders staken hun bijdragen aan de samenleving en worden er ook nog voor gelauwerd. Dezelfde ondernemers en rechtse politici die arbeidsstakingen veroordelen, meerijdend op het gevoel van ongenoegen bij mensen wiens dag verstoord wordt, stellen alles in het werk om kapitaalvlucht makkelijker te maken, zonder er bij te vertellen dat de burgers hierdoor niet één dag, maar hun hele leven en dat van hun kinderen verstoord zullen worden. Elk jaar vinden er tientallen internationale economische conferenties plaats, maar blijkbaar heeft niemand het over het belangrijkste van alle economische problemen: multinationals die hun sociale verantwoordelijkheden ontvluchten. Elk land dat voor zichzelf het "beleidsinstrument" van willekeurige belasting verdedigt, kent meteen dit recht toe aan zo'n 200 andere landen, die misschien meer belastingsvoordeel te bieden hebben. Want terwijl staten (uw en mijn huishouding) steeds dieper in schulden komen groeit kapitaal als kool, zozeer, schrijft Thomas Piketty, dat we stilaan terugkeren naar het patrimonium-kapitalisme zoals uit de tijd van paleizen en knechten.




Tags: actueel, ethiek, samenleving

Zie ook het archief