hoofdmenu
Sigers Weblog

none yet

Iran zonder kernwapens. En nu de anderen.

4 april 2015


joy in Iran

D

e vreugde in de straten van Iran na het akkoord in Zwitserland is begrijpelijk: voor het eerst in 30 jaar worden de zware economische sancties verlicht. Iran zal weer olie kunnen uitvoeren, handel drijven en een volwaardig lid van de internationale gemeenschap worden. Anderzijds werd, met beperkingen, het recht van Iran op een nucleaire industrie erkend.

§

In de euforie wordt even vergeten dat Iran zwaar vernederd werd: het land werd voorgesteld als een schurkenstaat met minder rechten dan om het even welk ander land, en met de plicht toegang te verlenen aan inspecties die niet zullen nalaten de gewone verdachtmakingen verder te zetten. Dank zij de lobbying en propaganda van Israël en haar joodse en christelijke supporters in de VS, werd de wereld in de waan gebracht dat elke nucleaire bedrijvigheid in Iran vanzelf leidt naar atoomwapens, en dat die vervolgens met zekerheid gebruikt zullen worden om Israël van de kaart te vegen.

Als men zegt dat de Iraanse kernindustrie uranium voortbrengt waarmee atoombommen gemaakt kunnen worden, klinkt dat, na jarenlange commotie in de pers, alsof Iran echt atoomwapens aan het maken is. Maar zowat alle landen, en niet in het minst de onderhandelaars die Iran onder druk zetten - de VS, het VK, Frankrijk, China, Rusland ... - hebben nucleaire installaties die uranium voortbrengen. Sterker, ze gebruiken dat uranium ook om volop kernwapens te maken, en verspreiden die gul onder hun bondgenoten. Het zijn zij, meer dan wie ook, die het internationale Verdrag tegen de verspreiding van kernwapens met de voeten treden. In dit verdrag is immers overeengekomen dat de kernmachten - de hierboven genoemden - hun nucleair arsenaal zouden afbouwen terwijl de niet-kernmachten (zoals Iran) geen atoomwapens zouden maken. Hetzelfde verdrag voorziet uitdrukkelijk het recht van alle landen om kernenergie te ontwikkelen voor vreedzame doeleinden.

Onzichtbaar aanwezig in het debat is de staat Israël, die moord en brand schreeuwde bij elke vooruitgang in de onderhandelingen. Het is nog maar de vraag of de Israëlische premier Nethanyau echt geloofde dat hij door dat moord en brand schreeuwen een overeenkomst kon dwarsbomen. Ik vermoed dat zijn pathetische slachtofferisme een ander oogmerk had. Waar Israël werkelijk op inzette was het akkoord zo slecht mogelijk vooor te stellen, om als het akkoord er eenmaal was zoveel mogelijk nieuwe compensaties te bekomen aan wapens en andere militaire steun. Zo zou het resultaat de conferentie niet zijn dat een schurkenstaat ontwapend wordt (want Iran bezit geen kernwapens) maar dat een andere schurkenstaat steeds verder tot de tanden bewapend wordt. Die schurkenstaat - Iraël - beschikt nu al over honderden kernwapens, en laat, in tegenstelling tot Iran, geen enkele controle toe.




Bronnen:
Iran seals nuclear deal with west in return for sanctions relief (guardian)
Iran nuclear talks: 'Framework' deal agreed (BBC)
Six questions: what you need to know about Iran's nuclear deal (The Week)
U.S. Agencies See No Move by Iran to Build a Bomb (New York Times)






Tags: actueel, ethiek, pacifisme, religie, samenleving

Zie ook het archief