hoofdmenu
Sigers Weblog

none yet

De Griekse kwestie

12 juni 2015


Tsipras

Z

elden ziet men zo scherp de schade die aangericht wordt door de neo-conservatieve ideologie als in de manier waarop de EU haar zwakste leden behandelt. Wat een democratische unie van staten had moeten worden, blijkt het zoveelste eldorado voor zich obsceen verrijkende soberheidspredikers.

§

De kredietkrisis van 2007 werd veroorzaakt door het wanbeleid van de VS en haar banken, en werd naar Europa geëxporteerd via door de VS-gedomineerde internationale instellingen en bedrijven. Ze heeft de zwakste Europese landen het hardst getroffen. Dat is geen toeval - het is de triomf van de eredienst van het egoïsme die de hele wereld aan het vernielen is door middel van financiële en militaire wandaden. Hoeveel landen zijn er nu al vernield door deze blinde en moorddadige hebzucht? Het begon in het Midden-Oosten, ging verder langs Noord-Afrika (denk aan Egypte en Libië) en bereikt nu Zuid- en Oost-Europa. De verspreiding van een Amerikaanse versie van democratie stort land na land in chaos. Vandaag is Griekenland aan de beurt - en verzet zich.

Men zou zich zeer vergissen, als men zou menen dat dezelfde genieën die deze ramp hebben toegelaten, ook over een rampenplan zouden beschikken. De publieke opinie werd zo bewerkt dat ze ging geloven dat Griekenland gezondigd had tegen de calvinistische leer, en daardoor tuchtiging verdient. Net als in Irak gaat het erom de zondaars te straffen. The Lord had toch ook geen rampenplan voor Gomorrah?

Dus denkt niemand over een plan om Griekenland weer op de rails te zetten. Door de mainstream pers bewerkte burgers zijn gaan geloven dat de Grieken een bende corrupte luiaards zijn, en dat ze eerst en vooral de stok moeten voelen, waarna de loutering en de genezing vanzelf zullen volgen. Goede neo-cons mikken daarbij op werklozen, gepensioneerden, zieken. Want de veroorzakers van de crisis willen vooral het Europese welvaartsmodel (ook dat van u en mij) verwoesten. De wanpraktijken die aan de oorsprong liggen van deze crisis zijn niet langer hun financieel bedrog, maar de Europese sociale zekerheid. Wie van hen zou een crisis versmaden als die het ideale excuus is om de bijl te zetten in de sociale samenleving terwijl de riante bonussen en extra-legale voordelen voor de beulen blijven stromen?

Enkele weken geleden vatte Professor De Grauwe van de London School of Economics, vermoedelijk de belangrijkste econoom van België en lang geen linkse rakker het als volgt samen:

De budgettaire besparingen die sinds 2011 aan Griekenland zijn opgelegd, hebben de Griekse economie in de grond geboord. Ze hebben miljoenen mensen in de werkloosheid en de armoede gedreven. Is het dan redelijk om te eisen dat saneringen worden voortgezet zoals de geldschieters dat vandaag blijven doen? En is het onredelijk dat een regering zich verzet tegen een beleid dat tot zoveel ellende heeft geleid? Volgens mij is redelijkheid eerder te vinden in Athene dan in Brussel, Berlijn en Frankfurt.
En de Griekse minister van Financiën Yanis Varoufakis herinnerde Merkel eraan hoe de VS ooit Duitsland uit de naoorlogse crisis hielp met het Marshallplan. Toen viel er nochtans wél een en ander te verwijten aan Duitsland:
"Op 6 september 1946 reisde de Amerikaanse minister van Buitenlandse zaken James F. Byrne naar Stuttgart om zijn historische 'toespraak van hoop' te geven. Zijn redevoering bevestigde de gewijzigde houding van de VS tegenover Duitsland na de oorlog. Hij gaf de gevallen natie uitzicht op herstel, groei en een terugkeer naar normaliteit. Zeventig jaar later is het mijn land Griekenland, dat een dergelijke kans nodig heeft. ... Duitsland heeft zijn naoorlogse herstel en welvaart te danken aan zijn bevolking en hun harde arbeid, hun innovatie en toewijding aan een verenigd democratisch Europa. De Duitsers hadden hun geweldige naoorlogse wedergeboorte echter nooit kunnen verwezenlijken zonder de steun die van deze 'toespraak van hoop' uitging. ... Europa zou niet in vrede en democratie zijn verenigd zonder deze fundamentele ommezwaai. Iemand moest zijn moralistische bezwaren opzijzetten en zonder vooringenomenheid kijken naar dit land dat vastzat in een samenspel van omstandigheden die nog meer onenigheid en verdeeldheid over het continent zouden verspreiden. ... Vandaag is het mijn land dat geblokkeerd zit in gelijkaardige omstandigheden en dringend hoop nodig heeft. Moralistische argumenten om Griekenland niet te helpen zijn er in overvloed. Die ontnemen het Griekse volk de kans om zijn eigen wedergeboorte te verwezenlijken. Men vraagt nog meer strenge besparingen van een economie op zijn knieën, door middel van een overweldigende dosis austeriteit, ingrijpender dan eender welk ander land in vredestijd ooit moest ondergaan. Geen aanbod van schuldverlichting. Geen plan om de investeringen te stimuleren. En zeker, tot nader order, geen 'toespraak van hoop' voor dit gevallen volk."



Bronnen:
De redelijkheid lijkt eerder te vinden in Athene dan in Brussel (Prof. De Grauwe in De Morgen)
Yanis Varoufakis: een toespraak van hoop voor Griekenland?
De kranten van de laatste week.



Tags: actueel, ethiek, pacifisme, samenleving

Zie ook het archief