hoofdmenu
Sigers Weblog

none yet

Moslimterrorisme: wat niet te doen

20 november 2015


terrorisme

H

et gezegde gaat dat de rede het eerste slachtoffer van oorlog is. Daar kan men aan toevoegen dat wanneer de rede eenmaal geslachtofferd is, er geen einde meer komt aan oorlog. Na de verschrikkelijke aanslag in Parijs wordt de rede alweer verdronken in politiek opportunisme, blinde emotie en onbeschaamde leugens. Wie nog redelijkheid betracht is een lafaard en verrader, niet meer of minder. Dat alles om zogezegd de Verlichting - het primaat van de rede - te redden.

§

Brendan O'Neill bijvoorbeeld is een Iers libertair, met verwarde kritiek op het homohuwelijk, op het klimaatrapport enzovoort. Zijn artikelen worden regelmatig vertaald in Knack. In een woedende (maar ook opportunistische) reactie op de recente aanslagen schreef hij dat er een einde moet komen aan de culturele verzoening. Westerse zelfbeschuldigingen worden volgens hem al geuit nog voor de lijken van de slachtoffers koud zijn. Het eenvoudige feit dat we bestaan maakt ons blijkbaar geschikte doelwitten voor moorddadige aanslagen waarop we niet militair mogen reageren. Deze linkse zelf-minachting vindt O'Neill bijvoorbeeld in de Guardian. Die zou nu al schrijven dat aanslagen als die in Parijs het product zijn van "hoge jeugdwerkloosheid" en "racistische discriminatie tegen Arabieren en Afrikanen". In het artikel waarnaar hij verwijst wordt echter niets van die strekking gezegd. Wat er staat is:
Frankrijk is een van de Europese landen van waar honderden ISIS rekruten, die dikwijls in Frankrijk geboren en opgeleid zijn en soms bekeerlingen zijn, naar Syrië reisden. Online radicalisering is toegenomen - een fenomeen niet verschillend van een sekte. Veel hiervan past vanzelfsprekend in een economische context van hoge jeugdwerkloosheid, speciaal in de voorsteden, en in rassendiscriminatie tegen Arabieren en Afrikanen.

Het is echter niet omdat men een verklaring zoekt of omstandigheden schetst dat men iets goedkeurt of verontschuldigt. Ik denk dat elke zin hierin afgewogen en correct is. Maar misschien is correctheid zelf al fout? Dan zouden alle historische studies slechts recht praten zijn. Het is ook onjuist dat het artikel in de Guardian op enige manier begrip toont voor de daders van de aanslag, of voor om het even welke terrorist. In tegendeel, het artikel toont grotere afschuw en droefheid en medeleven voor de slachtoffers dan Brendan O'Neill, die evenmin wacht tot de lijken koud zijn, maar in plaats van zijn medeleven te uiten onmiddellijk een harde militaire respons eist met ongetwijfeld nieuwe onschuldige lijken. Die response is er inmiddels, dus zo bijzonder is zijn standpunt ook weer niet.

Nogal opgewonden haalt O'Neill allerlei uitspraken aan die hij een schande noemt en die volgens hem de ronde doen. Zo beweert hij bijvoorbeeld dat linkse waarnemers vinden dat Frankrijk de aanslag verdiend heeft. Uiteraard had hij geen referentie voorhanden, want die bewering komt naar zijn zeggen vooralsnog enkel "sporadisch" voor - nochtans zou één voorbeeld volstaan. Vervolgens wordt een willekeurig Australisch artikel gekastijd omdat het:

bijna leest als een bloeddorstige viering van het feit dat 'Westerlingen eindelijk een klein beetje meemaken van de constante angst waarmee mensen uit andere landen al generaties leven' als gevolg van onze militaire interventies in het buitenland. Tja, wat hadden die vader en moeder dan verwacht toen ze met hun kinderen in het 11de Arrondissement een tafel in een restaurant hadden gereserveerd?

Ook dit is een volledige verdraaiing van het artikel in New Mathilda, dat de emotionele reacties op de aanslag in Parijs vergelijkt met de veel lauwere reacties op andere bloedige aanslagen door islamterroristen, van Libanon tot Nigeria. Daarbij is het belangrijk dat Australië verder verwijderd is van Parijs dan van deze landen, waar tot 2000 mensen (bij een aanslag in Nigeria) werden omgebracht door islamisten. Het artikel eindigt met:

Het Westen proeft uiteindelijk van de aanhoudende angst die mensen van andere landen al generaties verduren. Dus solidariteit en medeleven voor de Fransen is goed. Maar solidariteit en medeleven voor de slachtoffers van terrorisme overal is nog beter, vooral voor de slachtoffers van terrorisme gesponsord in onze naam.

Bloeddorstige viering? Alweer een onzindelijke aantijging én een opzettelijke leugen. Een ander Australisch artikel (uit News.com) pleit ervoor dat Australiërs hun moslimbevolking de aanslag in Parijs niet zouden aanrekenen. In hetzelfde artikel wordt ervoor gepleit dat iedereen die in Syrië gevochten heeft opgepakt moet worden.

Hoe meer de publieke opinie - en de veiligheidsdiensten - de Australische doorsnee moslim de schuld geven van de IS-gruweldaden, hoe meer ze het een probleem van de overheid zien, en niet het hunne. Hoe meer moslims zich geïsoleerd en misbruikt voelen, hoe minder ze zullen samenwerken met de overheid. De gedachte dat het lastigvallen van moslims een goede zaak is, is het monopolie van hen die te bang zijn om na te denken.

Brendan O'Neill leest dit meer dan redelijk artikel liever andersom:

De bezorgdheid over de werkelijke slachtoffers is nog nauwelijks geuit, of er wordt al een hoop zorgen uitgesproken over de mogelijke slachtoffers van een mogelijke woedeuitbarsting van een debiele, schuimbekkende volksmenigte, die alleen maar in de verbeelding van de elite bestaat.
Weldra vervolgd met: Moslimterrorisme: wat te doen.


Bronnen:
After Paris
'Aanslagen Parijs zijn gevolg van morele uitholling van westerse waarden'
Paris Attacks Highlight Western Vulnerability, And Our Selective Grief And Outrage (New Mathilda)
Paris attacks leave France in trauma, fearing for the future (Guardian)
Mick Wallace criticised over tweet about Paris attacks
The worst thing we could do is blame the Australian Muslim community



Tags: actueel, ethiek, pacifisme, religie, samenleving, seculariteit

Zie ook het archief