hoofdmenu
Sigers Weblog

none yet

Bombardeer Molenbeek

3 februari 2016


Molenbeek

V

olgens de Guardian is Molenbeek 'Europe's jihadi central' en volgens De Telegraaf is het de 'jihad-hoofdstad van Europa'. Volgens RTL is het een broedplaats voor Terrorisme. Dus waarom zouden we Molenbeek niet bombarderen? Met onze chirurgische raketten kunnen we de vijand immers wegvagen zonder burgers te raken, althans niet noemenswaardig. Of zou het opeens minder eenvoudig worden als die burgers niet zo ver weg meer zijn?

§

Molenbeek is een stad in hartje Europa met zo'n 100.000 inwoners waarvan 30% (één op drie) werkloos is. De hele kanaalzone waarvan Molenbeek een deel is, schreeuwt troosteloze armoede uit. Vervallen straten, dakloze kinderen schuilen in bouwvallen. Voetballer worden was er een uitweg voor Kompani, zoals bokser worden een uitweg was voor Tyson. Maar zoals elders hebben niet alle jongeren bijzondere talenten. Jihadi worden is voor 0,1% van deze jongeren (één op duizend) het miserabele alternatief om twijfelachtig aanzien, goedkope glans en een plaats in de pers te verwerven - en zo toch nog langs Kompani en Tyson te komen. De rest leeft verdoofd en terneergeslagen verder. Wie beweert dat armoede niets met jihad te maken heeft (en dan verdergaat met de ideologie als primaire oorzaak aan te duiden) moet eens een paar dagen logeren in de Brusselse kanaalzone.

Molenbeek is niet zo speciaal. Er zijn zo honderden steden in Europa, en wereldwijd zijn er duizenden meer. Ze zijn niet zo verschillend, en wie zich begint af te vragen waarom sommige wél en andere niet gebombardeerd worden, kan geen antwoord vinden als racisme niet in rekening gebracht wordt. Dat racisme wordt zoals steeds niet veroorzaakt door rassenverschillen (die bestaan amper) maar door xenofobie, de angst voor wat vreemd lijkt. Daarom zijn we geschokt bij de gedachte dat Molenbeek gebombardeerd zou worden, maar niet bij de gedachte dat Raqqa gebombardeerd wordt. Onlangs vroegen onderzoekers aan een representatieve groep Republikeinen in de VS of ze vonden of Agrabah gebombardeerd moest worden. 30% (één op drie) vond dat een prima idee, en nog eens 57% wist het nog niet. Maar Agrabah is de naam van een fictieve stad uit de Disneyfilm Aladdin. Xenofobische burgers van het machtigste land ter wereld vonden een vreemd klinkende naam voldoende reden voor de gruwelijkste agressie. Want onze pers spreekt zo licht over bombardementen dat het makkelijk vergeten wordt dat er weinig gruwelijkers bestaat dan het gooien van bommen op mensen. Bommen maken geen onderscheid tussen vijanden en burgers, tussen mannen, vrouwen of kinderen, tussen folterende pijn, doodslag, het levend verbranden en verminken, het vernietigen van levensnoodzakelijkheden als water, voedsel, beweging, sociale verbanden. Bombardementen op mensen zijn meer dan alleen onthoofding, alleen brandstapels, alleen folterkamers, alleen uitroeiingskampen: zij zijn dat alles samen, in veelvoud en zonder onderscheid. Bommen bepalen niet eens de duur van de doodsstrijd, die voor de enen uren duurt, en voor de anderen dagen, onder de verschrikkelijkste pijnen waar de bombardeerder geen idee van heeft en geen interesse voor heeft. Zij die er wel interesse voor hebben zijn nabestaanden en buren. Bij hen groeit de haat altijd verder. Wanneer eindelijk een stad "bevrijd" wordt door die of die, zijn er nog nauwelijks bewoners: betonnen vloeren van flats liggen over elkaar tussen het stof, als weggeworpen pokerkaarten.

Natuurlijk wil ik niet dat Molenbeek gebombardeerd wordt. Maar dat wil ik ook niet voor Raqqa of Homs of voor om het even welke stad. Toen na de aanslagen in Parijs het VK debatteerde over deelname aan bombardementen, waarschuwden Syrische vluchtelingen in de Daily Mirror dat bombardementen weinig zullen uithalen om ISIS te stoppen en in de plaats daarvan burgers het slachtoffer zullen zijn. Onlangs gelekte documenten van het Pentagon bewijzen dat 90% (negen op tien) slachtoffers van bommen gedropt door drones burgers zijn.

Er zijn Syrische opstandelingen in talrijke smaken, die nagenoeg allemaal de wettige seculiere regering willen verdrijven en vervangen door een islamitisch regime, en weinig inzitten met de gewone burgers. Men schat hun aantal op 100.000, verdeeld over zo'n 1000 benden. Onder deze islamisten zijn er twee groepen die opvallen. Er is de Supreme Military Council (SMC) van Generaal Idris. Deze groep is in het leven geroepen door de islamitische golfstaten en het Westen als zogenaamde "gematigde rebellen", maar generaal Idris heeft geen gezag: tientallen benden scharen zich afwisselend achter hem om te delen in de fondsen en wapens die hij toegestopt krijgt, en waarvan een groot deel verhandeld of gestolen wordt. Niemand weet waar ze uiteindelijk terechtkomen. Dan is er het Islamitisch Front dat ongeveer de helft van de opstandelingen groepeert, en een moslimstaat wil vestigen in Syrië. En verder zijn er kleinere bendes zoals Daesh (ISIS, van soennitische strekking), dat vecht voor een wereldwijd kalifaat, en het Kurdish Islamic Front van Koerdische salafisten. De samenstelling van de bendes opstandelingen verandert aanhoudend: alleen de vijandschap tegen het seculiere regime van Assad en het verlangen naar een moslimstaat blijven.

Het Syrische leger en Rusland bombarderen alle Syrische regio's die in handen zijn van benden gewapende opstandelingen. De VS en haar bondgenoten willen zich concentreren op gebieden in handen van Daesh (ISIS) in Syrië en Irak, en steunen de andere gewapende benden. Turkije bombardeert Koerdische gebieden, en de Arabische coalitie bombardeert misschien Daesh, maar wel zeker sjiietische opstandelingen (die zelf vechten tegen Daesh) in Syrië en Jemen.

Op een of andere miraculeuze wijze gaat de onschuldige bevolking ten onder en overleeft de bloeiende olie-industrie, terwijl dat toch een al te simpel, niet verplaatsbaar en niet camoufleerbaar doelwit is voor chirurgische bombardementen. Dank zij de verkoop via Turkije financieren deze oliebronnen in toenemende mate de opstandelingen.

Met grenzeloze hypocrisie beschuldigen alle partijen de anderen de burgers niet te ontzien. En natuurlijk ontziet geen enkele partij de burgerbevolking. De eerste regel van ooorlogvoering is net dat. Een oorlog is geen hanengevecht. De gezagvoerders waren daar tenminste niet schijnheilig over met de bombardementen op Dresden, Hiroshima enzoverder.




Bronnen:
Guide to the Syrian rebels (BBC)
30 Percent of Republicans Want to Bomb Aladdin’s Hometown Agrabah
Syrian refugees in Britain tell us what THEY think about joining anti-ISIS air strikes (Mirror)
On Bombing Syria (Huffpost)
Gelekte documenten Pentagon: '90% van dodelijke slachtoffers door drones waren onschuldige burgers' (Knack)
Inside Isis Inc: The journey of a barrel of oil (Financial Times)



Tags: actueel, ethiek, pacifisme, samenleving, seculariteit

Zie ook het archief